Аксана Данільчык

Нарадзілася ў Менску. Закончыла філфак БДУ і аспірантуру пры Інстытуце літаратуры НАН РБ. У гэтым жа інстытуце працуе малодшым навуковым супрацоўнікам. Выдала зборнік вершаў «Абрыс Скарпіёна». Перакладае з італьянскай мовы, займаецца даследаваннем італьянскай літаратуры.

* * *

Зноў на лесьвіцы п’яны нябога.

Размаўляе з ліфтам зацята.

Надвор’е не абяцае нічога,

Акрамя навагодніх сьвятаў.

Ці да лепшага штось перавернецца –

Абсалютна пакуль невядома,

Бо сьмярдзіць, як звычайна, сьметніца

Каля сто дваццаць пятага дома.

* * *

Праз пластыкавыя вокны

такі знаёмы прыпынак

здаецца зусім інакшым,

інакшай здаюся я,

а пластыкавы куфаль піва

і вымушаны перапынак

усяго толькі цень падзеі

паменьшанай утрая.

І робіцца відавочнай

нязначнасьць быцьця і рухаў,

раптоўна зьмяняецца ракурс –

адрозны сьвет паўстае,

пад белым бясхмарным небам

адно толькі сонныя мухі,

адно толькі сонныя думкі,

і гэтыя думкі – мае.

* * *

Аніякіх адчуванняў –

Ні пакоры, ні дакораў,

Я жыву ў зачараванні

Гарманічнасцю прасторы.

Галасоў сугучча звонкіх,

Шамаценне ліп ля дому,

Мне дае сваю далоньку

Нейкі хлопчык незнаёмы.

Свет – ад Бога і да Бога.

Мо спакой завецца раем?

Я не ведаю нічога,

Я нічога не чакаю.

Ціха-ціха ў нашай хаце

Ды чуваць, як б’ецца сэрца,

Бо душа майго дзіцяці

Ўжо пастукала ў акенца

* * *

Непераўзыдзены майстар

восеньскіх краявідаў,

падары мне ізноў небакрай

запоўнены сівай воўнай,

якую прабілі шпілі

званіц і кляштараў,

каб мне з вяршыні пагорка

ня бачыць болей зямлі,

а толькі крыжы, што лунаюць

над тумановым бязьмежжам.

* * *

Вечар топіцца ў самоце,

захлынаецца прасьцяг,

нехта ходзіць па балоце

з запальнічкаю ў руках.

I ад краю і да краю

на зьляжалы чорны лёд

боты нечыя ступаюць

абуджаюць крыгаход.