Віталь Рыжкоў

Беларускі паэт, перакладчык. Жыве ў Менску.

Інжынэр-аўтамэханік паводле адукацыі, аматар вэб-дызайну, працаваў дарожным рабочым, вартаўніком, сыстэмным адміністратарам, мэнэджэрам-распаўсюднікам. Ляўрэат шматлікіх літаратурных конкурсаў і ўдзельнік шматлікіх літаратурных фэстаў. Перакладае з ангельскай і ўкраінскай моў.

Марыйка Мартысевіч пра Віталя.

Віталь Рыжкоў, 1986 год, нарадзіўся ў Магілёве, «самым смярдзючым», як ён сам піша, «цэнтры чагосьці жывога». Бацька — рабочы, маці — служачая. Фізічныя і генетычныя задаткі акцябронка, піянера, камсамольца, выдатніка ГПА, але занадта позна для гэтых рэчаў прыйшоў ён на свет — таму паэт. Па адукацыі — інжынер, скончыў Магілёўскую «машынку» (Беларуска-Расійскі універсітэт).

Мы ня першыя

я кажу табе – мы ня першыя
пераблыталі фарбы ў палітрах
паралельныя лініі ў літарах –
у маіх паралельных вершах

апранаю кашулю адзіную –
непрыгожы нядзіўны усьмешлівы –
я кажу табе – гэтымі вершамі –
непрыгожымі і нядзіўнымі –

я кажу табе – па закрэсьленых
шпалах рэйкамі прабяжымся –
у апошніх нябрудных джынсах
неапошнімі бруднымі рэйсамі

мне нагадваеш ты з пагардаю –
ці то сьмешныя мы – ці то пешыя –
я кажу табе – мы ня першыя
мы ня першыя – мы упартыя.

Безнадзейна адзінокі верш

Ілбом грукаю ў сьцены –
замест дыялогу з ценем...

Прынцыпова ўсё роўна, скончыцца дождж ці не –
тлумачу ілбом сьцяне, бо нікога навокал.
І нельга маю адзіноту прыкінуць на вока. Мне
так адзінока,

што маршрут у сем цыгарэт пралягае праз
бязьлюдную вуліцу і твой дом, дзе й вокны
ведаюць, што ты далёка; і таму як раз
так адзінока.

І нельга схавацца за словы, бо словы менш
за нярвовасьць... Умоўнымі знакамі
ценю тлумачу: нічога ня зьменіш.
Яму абыякава.

* * *
Невыносна па вуснах пляце павуціньне
адценьне пачуцьця – слухаю цені,
шукаю сузор’і ў тваім рабаціньні,
мы – цені таксама, мы – у адзеньні?..

Мы – у адзеньні, бо ведаем, дзе мы:
у якім атачэньні й аблогах якіх.
З засяроджаным тварам – чакаючы дзеі –
за дзьвярыма пакою прыціхлі бацькі.

Беларусь сямівокая

колькасьць піва на вечар у гэтым горадзе даўно ня мераюць літрамі
аўтобусы тут бяз шкла каб пасажыры суседніх маглі размаўляць
добра Табе — Ты нарадзіўся пад Сузор’ем Вялікай Літары
кароткачасовы дождж безь перапынку плача як немаўля

хранічнага аптымізму хапае толькі на тое каб напісаць смску
ды трымацца больш‑менш вясёлым — хай сабе гэта й вонкава
жыхароў гэтага гораду даўно пужаюць будоўляй АЭСу —
сьмяецца і плача ў сем ручаёў Беларусь сямівокая

тут у горадзе М мне таксама радасна радасна
але лёгка адчуць безь любога сыгналу трывогу
у нас усё добра — мы ў атачэньні патрэбнага радыюсу
у самым сьмярдзючым цэнтры чагосьці жывога