Крымінальныя карцінкі

Безліч фільмаў выпусціў сусветны кінематограф на тэму супрацьстаяння добрага і злога чалавека. Гэта адвечная тэма. Хтосьці ловіць, хтосьці крадзе, хтосьці забівае, хтосьці спрабуе надаць здарэнням сэнс, хтосьці тупа пашлёпае балванкі і зарабляе. Само сабой, глупа абмяркоўваць серыялы, асабліва жыццёвыя ра-сійскія «Глухара» ці «Бандыцкі Пецярбург». Няма пра што – чарнуха і бытавуха, злодзеі за 15 рублёў – 5 гадоў, «скраў, выпіў, – у турму», блатняк і мяса туды ж. Пагаворым пра тыя фільмы, якія дае нам сусветны кінематограф, незамуленыя сцэнарысты і тыя з рэжысёраў, якія спускаюцца да банальнейшага з жанраў – дэтэктыву. Па-першае, кожны кінаман павінен ведаць класіку. «Хросны бацька» паклаў пачатак цэламу шэрагу экранізацый жыццяў знакамітых мафіёзных кланаў. З іх трэба адзначыць кінаапупеі «Какаін», «Шлях Карліта» ці леташні «Гангстар» з Дэнзалам Вашынгтонам. У гэтых фільмах, акрамя выдатнай акторскай гульні, ёсць развіццё сюжэту, усё ж біяграфіі, хаця ў некаторых момантах занадта зацягнутыя ці спрошчаныя. Добрая ржака з гэтых фільмаў – серыял «Клан Сапрана». Дабро, канешне, перамагае зло, але мафія бяссмеротная. Не будзем асабліва спыняцца на гламурных гісторыях пра элегантных злодзеяў і прайдзісветаў. Варта адзначыць блокбастэрных «Сяброў Оўшэна» і «Афёру Томаса Краўна». Прыгожыя дарагія казкі пра хітрых. Можна і трэба глядзець удзвюх. Сярод баек пра банды і паасобных бандзюкоў, адзначым фільмы Таранціна, Скарцэзэ і, само сабой, Рычы. Кожны павінен убачыць «Крымінальнае чытво», «Шалёныя псы» ці, занадта да мярзотнасці крывавыя, але ў гэтым і сэнс, «Забіць Біла». Галоўнае – таранцінаўскі эпатаж, выклік традыцыям і сцёб са стэрэатыпаў жанра. Шчыра кажучы, на гэтым як рэжысёр ён пачаў паўтарацца. Суперская гістарычная рэтраспектыва зроблена ў «Бандах Новага Ёрку», але сапраўды адмыцца ад ганебнага ўтаплення ў «Тытаніку» Л. дэ Капрыо дазволілі «Адступнікі». Гэта сапраўдная гісторыя пра копаў, уркаў, здраднікаў і тых, хто заўсёды застанецца ў шакаладзе, а каго пахаваюць з кельцка-бостанскім саўндтрэкам. Экранізацыю версіі аднаго з самых знакамітых злачынстваў у гісторыі Вялікабрытаніі ХХ ст. ўяўляе «Аграбленне на Бэйкер стрыт» з Д. Стэтхемам у галоўнай ролі. Тут і простыя бандзюкі, і копы, і гульні спецслужбаў і палітыкаў – пякельная сумесь. Вельмі якасная. Пра маньячных наёмнікаў хіба найлепшы фільм знялі браты Коэны. Абсалютна вар’яцкая, як у жыцці, гісторыя, расказаная імі ў «Старым тут не месца». Карцінка на ўзроўні стварэння эпасу з Бандэрасам і Дэпам у галоўных ролях зроблена ў «Дэсперадос». Дарэчы, з апошняга з Дэпам раю паглядзець «Джоні Д.» пра жыццё і смерць знакамітага ў 30-я гады гангстэра Джоні Дыленджара. Гэта не проста банальны пералік абрабаваных ім банкаў і скароных прыгажунняў. У фільме ёсць добрая ігра актораў і барацьба характараў. К. Фарэл зняўся ў шэдэўральнай, на мяжы містэрыі, псіхалагічнай драме «Залегчы на дно ў Бругге». Тут і прыгожы горад, і атмасфера, лёгкасць, смех і грэх жыцця чалавечага. Месяц як выйшаў у менскі пракат «Шэрлак Холмс», які сапраўды даказаў А) Гай Рычы яшчэ можа здзіўляць, Б) Д. Лоў усё ж актор, В) з’явіўся сапраўды брытанскі фільм пра віктарыянскую Англію. Папярэдні фільм рэжысёра «Рокэнрольчык» развіваў тэму крымінальнага Лондана, узнятую ў «Снэтчы»(«Вялікі куш»). Давёў яе да піка, але шмат у чым хады дубліравалі ці проста недацягвалі да папярэдняга, сапраўды геніяльнага твора. «Снэтч» класны не столькі смачным «гоблінскім» перакладам, але характарамі і прапрацаванасцю ідэяў. Так ці іначай, «Шэрлак Холмс» – гэта касцюмна-кампутарная карціна, якую варта ўбачыць усім, хто чытаў А. Конан-Дойля, бо атмасфера канца ХІХ ст. перададзена класна, характары распрацаваны і зыграныя. Плюс, што характэрна для дадзенага рэжысёра – гэта гумар. Глядзіце паглядзіце! Поспехаў і шчасця! Ваўчара