Марына Наталіч (Давыдзенка Н. А.)

Беларуская паэтка і празаік, родам з Расеі. Зараз жыве, працуе, піша на Беларусі.

Доўга працавала рэдактарам у выдавецтве «Мастацкая літаратура».

«Абавязкова трэба зазначыць, што Марына Наталіч – чалавек рускі па нараджэньні (з Далёкага Усходу), а не які-небудзь шараговы рускапісны беларус… Столькі гадоў жыцьця і працы аддадзена зямлі пад белымі крыламі, што туташняе яе грамадзянства падаецца натуральным… Цяпер яна прыжылася ў Беларусі, як яблынька тая, здалёку прывезеная садоўнікам, што завецца лёсам. Піша вершы, прозу. І на расейскай мове, і на беларускай. Дарэчы, пісала й верш на Свабоду. Васіль Быкаў, прачытаўшы прозу Марыны, заўважыў, што ёй трэба пісаць па-беларуску. Расяянка так вывучыла беларускую мову, асабліва граматыку, што часьцяком даводзіцца мне пытацца ў Марыны, як правільна напісаць тое ці іншае, ці правільна пабудаваная фраза»

Р. Барадулін

Лісты да каханага

Пакіну пасьля сябе кніжку,

Ці дзьве, ці пяць…

А колькі трэба дзеля шчасьця?

Сьмешна…

Балбочам усё жыцьцё,

Выкрыкваем усё грамчэй і грамчэй,

Напінаем глоткі і жылы, –

А толькі гэта шум-шумавіньне,

І не разабраць ні слова.

І кніжкі ня трэба –

Гэтай гары крамзэлаў

І плоймы плойм драбнюсенькіх літарак

Усіх альфабэтаў сьвету.

(Іх нават цікавей разглядаць,

Як іерогліфы нікому невядомай мовы.)

Лепш я напішу табе ліст –

Кароценькі, просты,

Дзе будзе зусім мала словаў,

І то самых звычайных:

«Мой харошы, дзень добры!

Я сумую…чакаю…кахаю…»

І ўздыхну.

А словы мае адаб’юцца ў Сусьвеце

І – застануцца. Навек…

Ты пачуеш іх у цішыні,

У самоце, сам-насам…

Я пісала табе і ўздыхнула,

Бо вечнасьць мінула.

А некалі нехта

Возьме ў рукі мой ліст

І ўздых

І прытуліць да сэрца.

І адгукнецца. Праз стагоддзі…

Мастаковыя сны

Клопат збуду –

Гуляю ў пацеркі:

Жэмчуг чорны,

Перлінкі белыя.

Ночкі цёмныя,

Ранні імгненныя…

Бог за мной

Падглядае ўпотайкі:

Раптам я што прыдумаю новае –

Сіне-светлае,

Пекна-ружовае.

Ён мяне разумее,

Самотную…

***

Празрыстасць вінаграду – радасць,

Смуглявасць вінаграду – сум,

І вінаватасць далягляду

За вырай нашых лёгкіх дум.

Віна зялёны вір і морак,

І патанулы райскі сад,

Зноў вінаграду сыты голад,

Начэй паўднёвых зарапад.

Усё гэта там, за даўнім часам,

У снах, у восеньскіх начах,

Дзе я не чайка над баркасам –

Святло ў вачах.