Крымінальныя карцінкі.

Безліч фільмаў выпусціў сусветны кінематограф на тэму супрацьстаяння добрага і злога чалавека. Гэта адвечная тэма. Хтосьці ловіць, хтосьці крадзе, хтосьці забівае, хтосьці спрабуе надаць здарэнням сэнс, хтосьці тупа пашлёпае балванкі і зарабляе. Само сабой, глупа абмяркоўваць серыялы, асабліва жыццёвыя расійскія “Глухара” ці “Бандыцкі Пецярбург”. Няма пра што – чарнуха і бытавуха, злодзеі за 15 рублёў – 5 гадоў, “скраў, выпіў у турму”, блатняк і мяса туды ж. Пагаворым пра тыя фільмы, якія дае нам сусветны кінематограф, незамуленыя сцэнарысты і тыя з рэжысёраў, якія спускаюцца да банальнейшага з жанраў – дэтэктыву.

Па-першае, кожны кінаман павінен ведаць класіку. “Хросны бацька” паклаў пачатак цэламу шэрагу экранізацый жыццяў знакамітых мафіёзных кланаў. З іх трэба адзначыць кінаапупеі “Какаін”, “Шлях Карліта” ці леташні “Гангстар” з Дэнзалам Вашынгтонам. У гэтых фільмах, акрамя выдатнай акторскай гульні, ёсць развіццё сюжэту, усё ж біяграфіі, хаця ў некаторых момантах занадта зацягнутыя ці спрошчаныя. Добрая ржака з гэтых фільмаў – серыял “Клан Сапрана”. Дабро, канешне, перамагае зло, але мафія бяссмеротная.

Не будзем асабліва спыняцца на гламурных гісторыях пра элегантных злодзеяў і прайдзісветаў. Варта адзначыць блокбастэрных “Сяброў Оўшэна” і “Афёру Томаса Краўна”. Прыгожыя дарагія казкі пра хітрых. Можна і трэба глядзець удзвюх.

Сярод баек пра банды і паасобных бандзюкоў, адзначым фільмы Таранціна, Скарцэзэ і, само сабой, Рычы. Кожны павінен убачыць “Крымінальнае чытво”, “Шалёныя псы” ці, занадта да мярзотнасці крывавыя, але ў гэтым і сэнс, “Забіць Біла”. Галоўнае – таранцінаўскі эпатаж, выклік традыцыям і сцёб са стэрэатыпаў жанра. Шчыра кажучы, на гэтым як рэжысёр ён пачаў паўтарацца. Суперская гістарычная рэтраспектыва зроблена ў “Бандах Новага Ёрку”, але сапраўды адмыцца ад ганебнага ўтаплення ў “Тытаніку” Л. дэ Капрыо дазволілі “Адступнікі”. Гэта сапрўдная гісторыя пра копаў, уркаў, здраднікаў і тых, хто заўсёды застанецца ў шакаладзе, а каго пахаваюць з кельцка-бостанскім саўндтрэкам. Экранізацыю версіі аднаго з самых знакамітых злачынстваў у гісторыі Вялікабрытаніі ХХ ст. ўяўляе “Аграбленне на Бэйкер стрыт” з Д. Стэтхемам у галоўнай ролі. Тут і простыя бандзюкі, і копы, і гульні спецслужбаў і палітыкаў – пякельная сумесь. Вельмі якасная.

Пра маньячных наёмнікаў хіба найлепшы фільм знялі браты Коэны. Абсалютна вар’яцкая, як у жыцці, гісторыя, расказаная імі ў “Старым тут не месца”. Карцінка на ўзроўні стварэння эпасу з Бандэрасам і Дэпам у галоўных ролях зроблена ў “Дэсперадос”. Дарэчы, з апошняга з Дэпам раю паглядзець “Джоні Д.” пра жыццё і смерць знакамітага ў 30-я гады гангстэра Джоні Дыленджара. Гэта не проста банальны пералік абрабаваных ім банкаў і скароных прыгажунняў. У фільме ёсць добрая йгра актораў і барацьба характараў. К. Фарэл зняўся ў шэдэўральнай, на мяжы містэрыі, псіхалагічнай драме “Залегчы на дно ў Бругге”. Тут і прыгожы горад, і атмасфера, лёгкасць, смех і грэх жыцця чалавечага.

Месяц як выйшаў у менскі пракат “Шэрлак Холмс”, які сапраўды даказаў А) Гай Рычы яшчэ можа здзяўляць, Б) Д. Лоў усё ж актор, В) з’явіўся сапраўды брытанскі фільм пра віктарыянскую Англію. Папярэдні фільм рэжысёра “Рокэнрольчык” развіваў тэму крымінальнага Лондана, узнятую ў “Снэтчы”(“Вялікі куш”). Давёў яе да піка, але шмат у чым хады дубліравалі ці проста недацягвалі да папярэдняга, сапраўды геніяльнага твора. “Снэтч” класны не столькі смачным “гоблінскім” перакладам, але характарамі і прапрацаванасцю ідэяў. Так ці іначай, “Шэрлак Холмс” – гэта касцюмна-кампутарная карціна, якую варта ўбачыць усім, хто чытаў А.Конан-Дойля, бо атмасфера канца ХІХ ст. перададзена класна, характары распрацаваны і зыграныя. Плюс, што характэрна для дадзенага рэжысёра – гэта гумар. Глядзіце паглядзіце! Поспехаў і шчасця!

Ваўчара