Анатоль Вярцінскі

Беларускі паэт, драматург, публіцыст, крытык, перакладчык.

Нарадзіўся ў 1931 годзе на Лепельшчыне ў сялянскай сям'і. Скончыў аддзяленне журналістыкі БДУ.

З 1962 г. жыве ў Менску. Быў галоўным рэдактарам тыднёвіка “ЛіМ”. Менавіта за ягоным рэдактарствам быў надрукаваны легендарны артыкул Зянона Пазьняка пра Курапаты. Таксама Анатоль Вярцінскі ўваходзіў у камісію дэпутатаў Вярхоўнага Савета 12-га скліканьня, якая стварала Канстытуцыю, прынятую ў 1994 годзе. На ягоную прапанову ў свой час 27-га ліпеня было абвешчана Днём Незалежнасьці. Дэбютаваў з вершамі ў 1950-я. Аўтар шматлікіх кніг вершаў і паэм. Паасобныя вершы пакладзены на музыку. Аўтар зборніка літаратурнай крытыкі і публіцыстыкі «Высокае неба ідэала» і кнігі публіцыстычных нататак «Нью-Йоркская сірэна». Таксама піша п’есы для дзяцей.

Член Беларускага ПЭН-цэнтра з 1989 г.

Пра адну залу
Зала была сапраўды Авальная.
Бачыў на ўласныя вочы яе.
Авальнай цяпер ужо не існуе:
Авальную зрабілі анальнай.
Помніце, сьпікер казаў пры нагодзе:
«Праходзьце, ня стойце ў заднім праходзе».
Прайшлі. Прыйшлі. Дайшлі да кропкі:
Ціснуць ягадзіцамі на кнопкі.

Лясныя дарожкі
Куды вядуць лясныя дарожкі?
Першая прывяла да старожкі.
Другая вывела на палянку.
А трэцяя, якой гуляў зранку,
Проста вывела раптам з лесу.
Ідзі, маўляў, да свайго прагрэсу
Ды чытай-гартай сваю прэсу...

Паэма любові
Фрагменты

** *
Стварыць бы паэму асноўную.
Паэму ня столькі слоўную,
Колькі духоўную, кроўную
Колькі з душы – крыві.
Паэму асноўную, поўную
Любові і дабрыні.

* * *
Любое жывое хоча любові.
Ні болей, ні меней. Ні меней, ні болей.
«Любові, любові! Любасьці сьветлай!» –
Мне чуецца ў подыху весьняга ветру.
«Любові!» – мне чуецца ў песьні радзіннай.
Мне чуецца ў плачы сіраціны
Шмат чаго я нелюбоўю тлумачу.
Было б больш любові – было б іначай.

* * *
Любоў, як дрэва, расьце з зямлі,
А цягнецца ў паднябесьсе,
Туды, дзе лебедзі, дзе жураўлі,
Дзе воблакі, дзе песьня...