Барыс ПЯТРОВІЧ

Сапр.: Барыс Пятровіч Сачанка (нар. 17 ліпеня 1959, в. Вялікі Бор Хойніцкага р-на Гомельскай вобл.), празаік.

Скончыў факультэт журналістыкі БДУ (1984). Працуе галоўным рэдактарам літаратурнага часопіса «Дзеяслоў». Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў (з 1993). Жыве ў Мінску.
Аўтар кніг прозы «Ловы» (1992), «Сон між пачвар», «Шчасьце быць», «Жыць не страшна: фрэскі» (2008). Пераможца літаратурнай прэміі «Гліняны Вялес - 2009» за кнігу кароткіх навел «Жыць не страшна».

«Віно»
а потым – прыйшла зіма, з тоўстым шклом пад нагамі і калючым дротам дрэваў, з хмарамі белых матылькоў і крупянымі россыпамі,
твар абпальваўся і загараўся найвышэйшым колерам сьветлафору, і сустрэчныя машыны спыняліся ў зьдзіўленьні, а потым доўга не маглі зрушыць, коўзаліся, а то і круціліся на мейсцы, як сабака, што хоча ўку­сіць сябе за хвост,
звонкі металёвы грукат перамяжаўся з глухім пластмасавым, людзі выходзілі з машынаў, абмацвалі сябе і нечакана радасныя горача абмяркоўвалі пар, што выходзіў з іх роту,
словы не пасьпявалі замярзаць, падалі ім пад ногі і ляжалі там непрыгожыя, вычварныя, а адзін чалавек, пачаў як бобам сыпаць літарамі “о” – ён заплакаў;
думаеце, я люблю зіму? лыжы ды канькі з мотасанямі, сьнег ад калена і вышэй?
не...
я лепей бы перанёс новы год на вясну, альбо на восень, каб у людзей было яшчэ болей прычынаў для радасьці, і каб ім не хацелася сьсякаць дзеля забавы вішню ў квецені альбо яблыню з яблыкамі, як сьсякаюць яны елку альбо хвою, і на сырой траве было б ляжаць лепей, чымсьці на сухім сьнезе, ня толькі жанчынам, але і мужчынам
на сьпіне

Кропкі. З новых "Фрэсак"

“Піліпкі”.

“Гэта кароткія навэлькі, можна сказаць, нават показкі, героем якіх зьяўляецца Піліп. І назва паходзіць менавіта ад гэтага імя…Асновай іх сталі, можа быць, прачытаныя якраз тады творы Хармса. І мне захацелася нешта падобнае прыўнесьці і ў беларускую літаратуру”

*
У лесе Піліп вырашыў перакусіць. Дастаў сала, хлеб, каўбаску – расклаў на пяньку. А тут заяц бяжыць. І коса гэтак, здаецца, на яго паглядвае, бы паньцікае. Зьдзівіўся Піліп: ні моркву, ні капусту ён з сабою ня браў, і правільней было б цяпер выбегчы ваўку, а ня зайцу. Але ж прыродзе не загадаеш, у яе свае законы…

Піліп стаяў на прыпынку і назіраў, як да шапіку “Саюздруку” падыходзілі людзі і куплялі газэты. Усё больш мужчыны. А жанчыны запыняліся радзей, стаялі даўжэй, нешта выбіралі і ўрэшце набывалі парфуму.

“Вось напішы пра гэта ў насьценгазэту ці ў “Савецкую Беларусію”, – падумаў Піліп, – дык усе адразу скажуць: жонаненавісьнік…”