Франц Іванавіч СІЎКО

(нар. 03.05.1953, в. Вята Міёрскага раёна) – адзін з самых цікавых і арыгінальных сучасных празаікаў, спадчыннік класічных традыцый Яна Баршчэўскага і Уладзіміра Караткевіча.

Дзіцячыя і юнацкія гады Франц Сіўко правёў у в. Міжрэчча Міёрскага раёна. Вышэйшую адукацыю атрымаў на філала-гічным факультэце Белдзяржуніверсітэта (1975). Таксама скончыў Летні універсітэт польскай культуры ў Рыме (1995).

Сталую літаратурную працу пачаў у 1983 годзе. Першую кнігу прозы «3 чым прыйдзеш» (1991) прысвяціў памяці маці Стэфаніі Іосіфаўны. Аўтар казак і апавяданняў для дзяцей малодшага і сярэдняга школьнага ўзростаў.

У 1980 пераехаў на сталае жыццё ў Віцебск.

Ладзіў праграму «Прыватны дзеньнік» на Радыё Свабода.

Старшыня Віцебскага абласнога аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў. Лаўрэат абласной прэміі імя У. Караткевіча. Перакладаўся на рускую, асе-цінскую мовы.

Цягнік жыцьця

«Як мы можам вось гэтак разлучыцца?» – сказала абражаная часовым ад’ездам каханага гераіня фільма «Цягнік Чжоў Ю» і ступіла насустрач здрадзе. Скуль было ёй, асьлепленай першым у жыцьці пачуцьцём, ведаць, што няўменьне стачыць у адно сёньня і заўтра немінуча прывядзе яе да згубы. Што заўтра, якім бы яно ні выдавала далёкім-недасяжным, непазьбежна пераліваецца ў сёньня і што быць здатным стрываць павольнасьць гэткае метамарфозы можа толькі той, у каго ёсьць хоць які-кольвек, хай сабе і найкуртаты, досьвед ад учора. Хто дасканала ведае і прымае як належнае, што быць сёньня – гэта таксама і быць заўтра з валізаю ад учора.

Цягнік жыцьця, хісткі спадзеў на мяжы явы і ўяўленьня.

8 сакавіка, серада

Сьвяты – жах для мяне, заўсёды чакаю, калі ж урэшце скончацца. Перш-наперш засеў за кампутар і прасядзеў ледзь не паўдня, раз-пораз стрымліваючы парыў апрануцца ды вымыкнуць як хутчэй на вуліцу. Затым усіх павіншаваў, каму, здаецца, тое патрэбна. Па тэлефоне, вядома.

Доўга бадзяўся па горадзе. На-дзіва, зусім няшмат спаткаў п’яных. Затое, вяртаючыся дахаты, сустрэў трох знаёмых чыноўнікаў. Былі нападпітку, прыемна зьдзівілі нязвыклай раскаванасьцю. Заўсёды зашпіленыя на ўсе гузікі, выглядалі вальяжна, нават жэстыкулявалі. Мяне назвалі наўздагон паэтам і голасна пры гэтым сьмяяліся. А што, як ёсьць з каго браць прыклад!

Патэлефанаваў знаёмым з мэтаю павіншаваць. Дзякавалі, ды ў голасе чулася нейкая насьцярожанасьць, быццам уведалі штосьці ня надта для мяне прыемнае. Зьяўляюцца сталымі падпісчыкамі «Віцебскага рабочага», дык, няйначай, прачыталі той допісік Салтука і ня ведаюць цяпер, ці нагадваць мне пра тое, ці не.

Хацеў пайсьці на вечаровую імшу ў капліцу, але перадумаў: лепш у пятніцу, на Крыжовы шлях.