Леанід Дранько-Майсюк

Я нарадзіўся 10 кастрычніка 1957 года ў кветкавым палескім мястэчку Давыд-Гарадок.

Мае землякі жылі з таго, што вясной прадавалі насенне кветак і сваім дзецям, калі яны прасілі купіць ім цацкі, казалі: „Глядзіце на кветкі — гэта самыя лепшыя цацкі ў свеце!..”

У 1974 годзе я скончыў у Давыд-Гарадку дзесяцігодку і пайшоў працаваць на мясцовы заводзік слясарна-мантажнага інструменту… Праз год я паехаў у Маскву, паступіў на завочнае аддзялянне Літаратурнага інстытута, а вясной 1976 года мяне забралі ў Савецкае войска.

Па вайсковай службе ў 1978 годзе я перавёўся на дзённае аддзяленне Літінстытута і пераехаў у Маскву.

У 1980 годзе ажаніўся з масквічкай Вольгай, і праз год у нас нарадзіўся сын Васіль.

З 1982 года пачалося мінскае жыццё.

Я працаваў у выдавецтве „Мастацкая літаратура” — спачатку рэдактарам, пасля загадчыкам рэдакцыі, выдаваў чужыя і свае кнігі...

Са жніўня 2002 года нідзе не служу, займаюся чыстым пісьменніцтвам і разумею, што творчая свабода — нягоршы падарунак лёсу...

Эпілог
Служыць нядобра двум гаспадарам,
Ды грошай зарабіў я да халеры,
Што вас усіх з галёркі і партэра
Магу ў любы завесьці рэстаран.

І за здароўе тыя ж дзьвесьце грам
Я падыму, не перабраўшы меру...
Мяне кахаюць, і я ў тое веру,
Я іншы стаў, бо пакахаў і сам.

Каханьне не такі і часты госьць,
Таму сваё чакаючы каханьне,
Захоўвайце заўсёды весялосьць,

І будзе вам тады маё спрыяньне...
Служыць гаспадарам ужо мне дос’ць,
Цяпер я ваш слуга аж да скананьня!
30 чэрвеня 2007 г.

***

Малюнак, убачаны у сне:

Гадэцыя кiнута у снег.
Аднак цi магчыма такое
У Менску шынельным цi не?!
На яве такога - нiдзе.
Звычайны гваздзiк упадзе,
Гадэцыi ж, як мне здаецца,
Венецыяй плысцi у вадзе...
Як слаўна! Заместа маны
Прыходзяць раманныя сны, -
Гадэцыi чыстую цноту
Атульваюць снегам яны.
I ты, як зiма снегавая,
Святлу не шкадуеш святла,
I кветку губляеш, якая

У сэрцы маiм узышла.

***

Я жыву, бо есць яшчэ надзея,
Што аднойчы здарыцца такое:

Ты мяне навучыш быць Арфеем
I спакой знаходзiць у спакоi.
Я жыву i лепшага, чым гэта,
Анiчога, пэўна што, не маю...
Быць Арфеем - гэта быць паэтам,
Што спявае болей, чым кахае.

* * *
Люблю адзiноту,
Люблю адзiноту - скразную,
Як рана былой маладосцi...
Люблю адзiноту,
Люблю адзiноту, якую
Сам Бог запрашае мне у госцi.
У той адзiноце
Гучаць клавесiны i флейты,
I цешацца добрыя эльфы;
Паэт закаханы
На дне беларускае мовы
Шукае пяшчотныя словы.
Той дзень блаславены,
Калi вас нiхто не турбуе
Нi добраю весткай, нi злою;
Той дзень блаславены
Дае адзiноту, якую
Заўседы прымаю душою.