Алесь Туровіч

Нарадзiўся ў 1973 годзе.

Аўтар Белага, Чорнага, Празрыстага аркушаў паперы, а таксама Хвiлiны маўчання.

Мастацкiя тэксты дру-кавалiся ў цэнтральным бе-ларускiм, летувiскiм, поль-скiм друку.

Стоўп лiтаратурнага руху «Бум-Бам-Лiт».

Дырэктар аддзела гума-нiтарных праграм Iнстытута матэматыкi i кiбернетыкi. Кiраўнiк студэнцкай праграмы «Усходнеславянскi фальклор – новыя шляхi даследавання». Сааўтар шэрагу навуковых распрацовак у га-лiне iерархiчнай матэматыкi. Вывучае беларускi народны верш.

Аўтар зборнiка вершаў i прозы «Корпус».

Прымаў удзел у аўдыё-праектах «Тазiкi» (ББЛ), «Паганства старажытных славян» (з гуртом «Князь Мыш-кiн»).

Лаўрэат прэмii паэтычнага фестываля Друскенiнкай-98. Выкладчык БДУ. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.

ПАВОДЛЕ СЛОЎ НАЙПАДОБНАГА БЯКІ-БУКІ

Калі ставіцца ў цэнтар Ён, сьвет можа існаваць. Калі Ён перастае быць цэнтрам сьвету, усе становяцца вольнымі, атрымліваюць толькі пакуты. Калі пакутаў няма, усім становіцца надта хораша, гэта называецца Рай, які пераўтвараецца ў апраметную.

Белы аркуш паперы пераўтвараецца ў капірку.

* * *

Час адзіноты і спакою –

Пустэча паглынае палі.

Няма нікога на зямлі,

Прыбранай моцнаю рукою.

Прыходзіць паступова восень,

І дорыць падарунак – Час:

Як сьмерць падкашывае нас,

Яна траву і збожжа косіць.

Парваныя замоўклі струны,

І чуеш толькі цішыню,

Чытаеш зноў упершыню

Палёў загадкавыя руны.

Калі схавае ноч пачуцьці

Лагодна стане на душы…

Гучыць у мройлівай цішы

Нам невядомае сугучча

КАЛЫХАНКА

Ня варта прачынацца,

Калі ўсе сьпяць,

Дабранач,

зара-зараніца,

Горада сонца,

якому дзьве тысячы год.

***

Ён маўчаў i прыслухоўваўся,

Каб маўчаць надалей бясконца.

Яго маўчанне паглынала ўсе гукi,

Як цемра паглынае святло.

Кожны гук рабiўся

Бясконца далекай зоркай.

Нарэшце, ён пазяхнуў, i

Нарадзiўся новы сусвет.

Той, хто яго пачуў, зноў стаў атамам…