Ігар Бабкоў

Сучасны паэт, філезаф і вандроўнік.

Нарадзіўся ў 1964 г. у Гомлі. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт – аддзяленьне філязофіі, тамсама асьпірантуру. Працуе ў Інстытуце філязофіі і займаецца сучаснай посткаляніяльнай тэорыяй і гісторыяй філязофіі.

Рэдагаваў часопіс «Фрагмэнты», які з’яўляецца амаль адзінай перыёдыкай, дзе ў сучасным ракурсе разглядаюцца тэарэтычныя і агульнанавуковыя праблемы беларускай культуры. Аўтар двух паэтычных зборнікаў: «Solus Rex» і «Герой вайны за празрыстасьць»; рамана «Адам Клакоцкі і ягоныя цені», кнігі «Філязофія Яна Снядэцкага».

«АДАМ КЛАКОЦКІ І ЯГОНЫЯ ЦЕНІ»

Кніга была задуманая ў жанры «камэдыі пераапрананьняў» з элемэнтамі антыутопіі. Мне было вясёла ўяўляць, якім было б жыцьцё, калі б нашая «усходнеэўрапейская Швэйцарыя» не ўстаяла ў 1918 годзе. Калі б бальшавікі здолелі разагнаць першы кангрэс, а беларускія карпусы не пасьпелі б прарвацца з румынскага фронту. (…) Але гэта задумвалася адно ў якасьці дэкарацыяў. У цэнтры была эпапея пабудовы Менскай Опэры. Страшнага шэрага будынку, нечага сярэдняга паміж амфітэатрам і дотам. Я падрабязна апісваў падвоз цэглы і працоўны энтузіязм, ранішнія перагукі брыгадаў і ўсенародны конкурс на стварэньне гімну Менскае Опэры. Я зрабіў Лангабарда (гэтага безнадзейнга п’яніцу, апошняга рамантыка, аматара Гофмана і Гёльдэрліна) – я зрабіў яго Архітэктарам. У звышзадуме кнігі ўсё жыцьце ад 1918 году мусіла быць афарбавана ў гэты сымболь. Усё жыцьцё – Менская Опэра».

* *

Калі ноч – сьляпая вандроўніца

Сярод сьветлага дня прытуліцца

Вось дык радасьць – тым, хто умовіцца

Навакол зьбярэцца, расчуліцца

Як адкрые торбу дарожную

Як дастане рукой асьцярожнаю

Будзе воку аб што параніцца

Вось дык радасьць тым, хто застанецца

Ды калі, угледзеўшых, досьвіткам

Павязуць, дарогай укатанных

Ціхіх зорак срэбныя россыпы

У вачох запаляцца матавых

* * *

Сьвет завісае

бы кропля на зьдзіўленых веях

Тонкім і шэрым

Сэрца,

ільдзінкаю талай у руцэ халадзее

Ня ведае меры

Вочы заплюшчыць

ды жыць у салодкім палоне

Гэтай павуты

Толькі, аднойчы,

ізноў нарадзіцца ва ўлоньні

сьмешнай пакуты

* * *

Заблытацца, забыцца, загубіцца

Ня памятаць імёны і адрэсы

І толькі ў выпадковым цягніку

На выпадковай станцыі, уночы

Прыгадваць разбэшчаныя вусны

Ды цалаваць расьпешчаныя вочы